انواع در رفتگی لگن در نوزادان

انواع در رفتگی لگن در نوزادان گرداوری شد

در رفتگی لگن اصطلاحی است که امروزه در رابطه با نوزادان و افراد بزرگتر به کار برده می شود. در حقیقت افرادی که محل اتصال لگن و ران آنها از شرایط طبیعی برخوردار نباشد به این بیماری مبتلا خواهند شد. در رفتگی لگن به چند شکل به وقوع می پیوندد. برخی از موارد دررفتگی به صورت کامل وجود دارد. در برخی از موارد هم به دلیل عمق کم موجود در کاسه ی لگن سر استخوان ران به راحتی در داخل آن جای نمی گیرد، در برخی از مواقع هم به دلیل شکل نامناسب استخوان ران این عدم تطابق وجود خواهد داشت.

دررفتگی لگن از هر نوعی که باشد باید در همان معاینات اولیه ی تولد توسط یک پزشک کودکان ماهر تشخیص داده شود تا بتواند با درمان های ابتدایی و ساده فرد را از لنگیدن در بزرگسالی نجات داد. معمولا شش ماهه ابتدایی از زندگی یک نوزاد طلایی ترین زمان برای تشخیص دررفتگی لگن خواهد بود. در صورتی که در این زمان تشخیص داده شود با استفاده از لوازم کمکی و بدون عمل جراحی و گچ گیری می توان این مشکل را رفع نمود.

اما زمانی که تشخیص به شش ماهگی موکول شود قطعا دیگر توانایی لازم از نوزاد گرفته خواهد شد و نیاز است تا گچ گیری برای قراگیری صحیح سراستخوان ران در داخل حفره لگنی انجام شود. اگر تشخیص در سن یکسالی و بالاتر انجام شود دیگر نیاز به استفاده از عمل های جراحی وجود دارد که باید توسط یک پزشک کاملا ماهر انجام شود. برخی از موارد ممکن است که این عمل های جراحی با نتیجه ی مناسبی همراه نباشند و باز هم لنگش در بزرگسالی برای فرد وجود داشته باشد.

بهتر است تا در مواردی که ریسک ابتلا به دررفتگی لگن در نوزادان وجود دارد از تشخیص های دقیق تری بهره گرفته شود. سونوگرافی برای لگن در همان ماه های ابتدایی در بچه هایی که در دوران جنینی به صورت بریج بوده اند ، افرادی در خانواده آنها مبتلا به دررفتگی لگن هستند ، دارای بدشکلی هایی از نظر استخوان ها یا ستون فقرات  هستند و  . . . باید به صورت الزامی انجام پذیرد. زیرا برخی از انواع دررفتگی لگن همانند کم عمق بودن حفره لگن که بعدها در بزرگسالی مشکل ساز می شود توسط این روش تشخیص داده خواهد شد.

غذاهای ممنوعه برای شیرخواران زیر یک سال

غذاهای ممنوعه برای شیرخواران زیر یک سال گرداوری شد

بچه های زیر یک سال معمولا از ترکیب شیر به همراه غذاهای خاص نیز تغذیه می کنند. بنابراین اینکه شما بخواهید به غیر از این غذاها از غذاهایی دیگر نیز استفاده نمایید می تواند به سیستم گوارشی فرزند شما آسیب برساند و در نتیجه به شدت برای او مضر باشد. بنابراین به توصیه هایی که در این مطلب به آنها تأکید می شود به خوبی عمل نمایید تا با هیچ عوارضی از نظر تغذیه ای و رشد در شیرخوار خود روبه رو نشوید.

شیرخوار معده ی حساسی دارد بنابراین باید از تغذیه سالم برخوردار باشد. شما نمی توانید به فرزند خود از آبمیوه های صنعتی بدهید تا او میل کند. زیرا این آبمیوه ها به صورت صنعتی تهیه شده اند و برای ماندگاری آنها از مواد افزودنی مضر نیز استفاده خواهد شد. میزان گلوکز در این آبمیوه ها در حد بالایی در نظر گرفته شده است و به همین دلیل برای یک شیرخوار در سن زیر یک سالگی توصیه نمی شود. اگر دوست دارید تا فرزند شما از آب انواع میوه نیز بهره ببرد بهتر است تا خود شما به صورت کاملا طبیعی این کار را انجام دهید.

از جمله غذاهای دیگری که به صورت جدی نسبت به استفاده از آن باید جلوگیری به عمل آید در رابطه با مصرف عسل می باشد. معمولا عسل طبیعی به باکتری های زیادی آغشته می باشد که این باکتری ها پس از ورود به سیستم گوارشی فرزند شما با عوارض جبران ناپذیری از نظر گوارشی و آلرژیکی همراه خواهد بود. در صورتی که شیرخوار زیر یک سال شما از این ماده ی مفید در زمان نامطلوب بهره ببرید با تنگی نفس و در برخی از موارد حتی با مرگ هم مواجه خواهد شد.

شیرخوار شما تا سن زیر یکسال تنها می تواند از شیر مادر یا شیرخشک استفاده نماید. بنابراین نیازی نیست که شما از شیرگاو یا شیرهای غیر پاستوریزه برای وزن گیری او استفاده نمایید. زیرا این نوع شیرها با بیماری همراه می باشند و سیستم گوارشی فرزند شما آمادگی هضم این نوع از شیر را در خود ندارد. اما در صورت نیاز می توانید از فرآورده های پاستوریزه همانند پنیر نیز به فرزند خود بدهید ، در رابطه با مصرف این فرآورده ها هیچ گزارش عوارضی وجود ندارد.

هیچ گاه از غذاهای کنسرو شده همانند تن ماهی حتی با وجود خاصیت زیاد ماهی به فرزند زیر یک سال خود ندهید . حتی مصرف برخی از ماهی های طبیعی هم در رابطه با بچه های زیر یک سال از سوی پزشکان تغذیه توصیه نمی شود. با رعایت این موارد می توانید به تغذیه ی سالم فرزند خود بپردازید ، زیرا تنها شما مسئول سلامت فرزند خویش خواهید بود.

تنهایی یک کودک چه تأثیری بر رفتار او دارد؟

تنهایی یک کودک چه تأثیری بر رفتار او دارد؟

تنهایی در افراد بزرگسال یکی از مهم ترین جنبه های زندگی است که فرد ناامیدانه از آن عبور می کند. در حقیقت افراد می توانند با مشغله های روزانه خود به نوعی از این تنهایی با فکر نکردن و توجه نکردن عبور کنند اما در یک کودک وجود تنهایی و عبور از کنار آن کار چندان ساده ای نیست. شما باید به کودک خود توجه داشته باشید او را به گونه ای پرورش دهید تا از این شرایط به نحو مطلوبی استفاده نماید. یکی از مهم ترین تأثیرات تنهایی افزایش قدرت تخیل در کودکان می باشد.

کودکی که به تنهایی در فضای خانه قرار داشته باشد یا توسط مادر و پدر به محیط بیرون از منزل برود و از رسانه های مختلف همانند کامپیوتر ، تبلت و . . . دور باشد به ناچار باید فضا را به شیوه ای دیگر تجربه کند. بهترین راه حل برای او استفاده از قدرت تخیل می باشد. زمانی که قدرت تخیل یک کودک در سنین کودکی یعنی حدود پنج یا شش سالگی تقویت شود و او به بکارگیری از هوش و ذهن خود به کارهای متنوعی دست زند ف قطعا در بزرگسالی فرد باهوش تری خواهد بود. او می داند که چگونه تنهایی خود را پر کند و به چه شیوه ای خود را سرگرم کند.

اما تنهایی یک کودک را جدی بگیرید. اگر در اطراف منزل شما همسایگانی وجود دارند که بچه های هم سن و سال فرزند شما دارند بهتر است اجاز دهید تا این بچه ها در کنار یکدیگر به بازی کردن مشغول باشند. حضور آنها در کنار یکدیگر چند مزیت مختلف خواهد داشت. اول اینکه ارتباط جمعی و برقراری ارتباط با یکدیگر را آموزش می بینند و در جمع عای بزرگ تر از صحبت کردن نمی ترسند. همچنین استفاده از قدرت تفکر در کارهای گروهی می تواند به نفع فرزند شما باشد.

فرزند شما در کنار هم سن و سال های خود احساس عزت نفس دارد و این احساس را فرا می گیرد. او از آنها از محبت یا رفتارهای نادرست آنها صحبت می کند بنابراین در حال تجزیه و تحلیل محیط اطراف خود می باشند. چنین کودکانی در آینده از مشکلات مختلف در زندگی خود ترسی ندارند و به شما متکی نخواهند بود. به کودک خود اجازه دهید تا در بحث های مختلف با هم سن و سال های خود ، خود تصمیم گیرنده باشد و شما به هیچ وجه در این امور دخالت نداشته باشید. به چنین ترتیبی شما می توانید از تنهایی یک کودک برای تقویت رفتارهای دیگر در او استفاده نمایید و این خود بزرگترین موفقیت برای والدین می باشد.

صحبت نکردن کودکان ، علل و درمان

صحبت نکردن کودکان ، علل و درمان گرداوری شد

یکی از اختلال های بسیار مهم روانپزشکی که ریشه روانی و روحی نیز دارد صحبت نکردن کودکان می باشد. این کار به صورت کاملا ارادی انجام می شود. بارها پیش آمده است که یک کودک با قرار گرفتن در محیطی جدید هیچ صحبتی نمی کند در حالی که او در خانه از زبان شیوایی برخوردار است و می تواند منظور خود را به خانواده برساند ، اما زمانی که در یک جمع ناآشنا قرار می گیرد هیچ نوع رابطه ای با اطرافیان برقرار نمی کند و عموما به صورت یک فرد گوشه گیر در می آید.

این فرد معمولا زمانی که به سنین مدرسه راه می یابد به رفتار خود ادامه می دهد. درس ها و تکالیف خود را در خانه و در مقالب پدر و مادر به راحتی انجام می دهد و هر سؤالی که از او پرسیده می شود به آسانی پاسخ می دهد ، اما زمانی که در جمع کلاس قرار می گیرد و در مقابل معلم باید پاسخگو باشد هیچ صحبتی نمی کند. این اختلال می تواند بر روی رشد او تأثیربگذارد و معمولا چنین افرادی با افت تحصیلی نیز مواجه می شوند. معلم ها در ابتدا باید این موضوع را با والدین او مطرح کنند تا هرچه سریع تر چاره ای برای رفع این مشکل در کودک اندیشیده شود.

صحبت نکردن کودکان یک بیماری است که معمولا در سنین کودکی در حدود پنج سالگی آغاز می شود و در برخی از افراد تا بزرگسالی هم ادامه خواهد داشت. اما اگر از همان سنین مدرسه در پی رفع این بیماری از طرق درستی باشیم قطعا از بزرگتر شدن این مسئله جلوگیری خواهیم کرد. کودکانی که مشکل صحبت نکردن در جمع را تجربه می کنند اغلب کودکانی است که بسیار خجالتی می باشند. زمانی که با مادر خود به مهمانی می روند از پیش او تکان نمی خورند و به او می چسبند.

این حس وابستگی و خجالتی بودن بیش از حد موجب می شود تا به ارتباط با دیگران نپردازند و دائما با درون خود ارتباط برقرار کنند. بهترین راه حل برای درمان صحبت نکردن ارادی در کودکان مراجعه به نزد روانپزشک می باشد. روانپزشک با جلسات متنوع و شروع یک درمان گام به گام ، می تواند این رفتار را از وجود او پاک کند و او را به فردی اجتماعی تبدیل نماید. البته این تبدیل سازی یک پروسه ی طولانی می باشد زیرا با روح و روان یک کودک ارتباط دارد ، بنابراین عجله را کنار بگذارید و برای رشد و بالندگی فرزند خود به او اعتماد نمایید.